Μεσάνυχτα γράφω για σένα

Μεσάνυχτα γράφω για σένα

όπως κάθε νύχτα σκοτεινή,

γράφω για συναισθήματα χιλιοειπωμένα

σαν ανθισμένα λουλούδια του δρόμου

όπου περπατά η μοναξιά των ονείρων μου.

Μιλώ μαζί σου, με τη φωτογραφία σου,

πόνος και συνάμα ευτυχία με συνεπαίρνουν

όταν νιώθω πως ίσως μ’ ακούς με την ψυχή σου,

όσο μακριά κι αν είσαι…

Πως ίσως τις ώρες που η μοναξιά σε τυλίγει

αισθάνεσαι σαν βάλσαμο

έναν άνεμο να χαϊδεύει τα μαλλιά σου

και μια φωνή απαλή να αγγίζει την καρδιά σου.

Τα λόγια μου είναι αυτά, οι χτύποι της καρδιάς μου

και τα όνειρά μου που ξεγλιστρούν απ’ τον λυπημένο κόσμο μου

κι έρχονται να σ’ αγκαλιάσουν.

Μεσάνυχτα γράφω πάλι για σένα

και κάθε νύχτα σκοτεινή έρχεσαι κοντά μου νοερά,

πιάνεις το χέρι μου και σκαλίζουμε μαζί το χαρτί

με συναισθήματα χιλιοειπωμένα,

άλλοτε σαν ανθισμένα λουλούδια του δρόμου

άλλοτε σαν πουλιά να πετούν για να ‘ρθουν σε σένα

κι αν σε κάποιους δρόμους περπατά η μοναξιά των ονείρων μου,

υπάρχουν κι εκείνα τα δρομάκια όπου πέρασες εσύ

και τα όνειρα γίνονται συντροφιά της καρδιάς μου

και σε θυμάμαι πάντα μ’ αγάπη,

προσπαθώντας να φανταστώ

τι θα γράψω πάλι τα μεσάνυχτα… για σένα…

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου

11-1-2018

ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΜΕΡΑ

Η νύχτα γέμισε αστέρια

και τα μάτια σου σαν δυο φεγγάρια

που ταξιδεύουν με το καράβι του έρωτα

ήρθαν κι έριξαν άγκυρα στην ακτή της καρδιάς μου.

Η νύχτα γέμισε αστέρια

και η ησυχία της με τυλίγει γλυκά

και φαντασίες χορεύουν γύρω μου

πως ήρθες και μ’ αγκάλιασες ξαφνικά

και σε μια έκρηξη αστεριών

ένιωσα το βλέμμα σου σαν σε παραζάλη

να διεισδύει στις φλέβες μου.

Δυο φεγγάρια τα μάτια σου και χίλια άστρα

με ταξιδεύουν σε παρελθόν και μέλλον,

με συντροφεύουν στον γύρο του κόσμου αιώνες τώρα,

γιατί σε ξέρω απ’ όταν έγινε η γη ετούτη

και σ’ αγαπώ μέχρι να πάψει να γυρίζει.

Και στο καράβι του έρωτα χάθηκε η πυξίδα,

έχει για οδηγό τον αστερισμό του πάθους

να τρεμοπαίζει στο ρυθμό του έρωτα, στο ρυθμό σου…

Οι αντέννες του καραβιού σαλεύουν απ’ τ’ απαλό κύμα

και σε μικρές στιγμές ενώνονται με τη σελήνη,

σαν σκάλες οδηγούν στον ουρανό της αγάπης.

Κι έρχεται η χαραυγή, ξεκινά καινούριο ταξίδι,

η πούλια κι ο αυγερινός καθρεφτίζονται στο βλέμμα σου,

ο ήλιος δειλά φέγγει μπρος στο χαμόγελό σου

κι εκθαμβωτικά ενώνεται με το λαμπερό σου πρόσωπο.

Η μέρα γέμισε φως και διαβατάρικα πουλιά

και τα μάτια σου δυο ήλιοι

που ταξιδεύουν με την πνοή του έρωτα

ήρθαν για να φέρουν τ’ απόλυτο κόκκινο της δύσης

και να έρθει η νύχτα ξανά

για ν’ αντικρύσω δυο αστέρια: τα μάτια σου…

Κι έπειτα πάλι το φως του ήλιου

και πάλι το φως του φεγγαριού

να εναλλάσσονται απ’ την αρχή του έρωτα

μέχρι το τέλος της ύπαρξης…

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου

10-1-2018

ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΩ

Προσπαθώ να σε ξεχάσω,

να σε σβήσω οριστικά απ’ τον κόσμο των ονείρων μου,

μα είναι εκείνη η ματιά σου

που βυθίζεται στα κύτταρά μου,

προχωρά στο δέρμα μου

και γίνεται ένα με το σώμα μου.

Και τις νύχτες τις ατέλειωτες

τα δάκρυα σταλαγματιές τους πόνου

κάνουν μάταιες απόπειρες να πνίξουν τις αναμνήσεις σου

μα είναι τόσο φωτεινές

που το δωμάτιο λάμπει μες στο σκοτάδι

σαν το φεγγάρι ολόγιομο να τρύπωσε στο σπίτι

απαλά και ανάλαφρα μες απ’ τις κλειστές κουρτίνες.

Και πίσω απ’ το φεγγάρι έρχεσαι εσύ,

μπαίνεις απ’ το παράθυρο

και φαντασίες του έρωτα σ’ ακολουθούν,

με κλείνεις βαθιά στην αγκαλιά σου

και οι νυχτερινοί ήχοι γίνονται λέξεις,

φράσεις κι ερωτόλογα, γίνονται η φωνή σου,

ψίθυροι μυστικών ανάμεσα στους δυο μας.

Κι έπειτα κοιμάμαι 

ικανοποιημένη και σίγουρη

πως τάχα αυτή θα είναι η τελευταία φορά

που ήρθες στο κρεβάτι μου

και πάλι θα γελαστώ

όταν τη νύχτα οι αναμνήσεις θα έρθουν όλες μαζί

σαν ένας ανεμοστρόβιλος που αρπάζει την καρδιά μου

και την ταξιδεύει πάντα εκεί που βρίσκεται η δική σου.

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου

7-1-2018

ΧΩΡΙΣ ΕΣΕ

Χωρίς εσέ

η ζωή μοιάζει βαρετή

και οι ευωδιές αγριολουλουδιών

χωρίς νόημα τριγυρίζουν στον άνεμο

και η βροχή βάναυσα, με ορμή χτυπάει το τζάμι.

Χωρίς εσέ

μια θλίψη περιπλανιέται στο χώρο

να θυμίζει την άρνηση που σταλάζει η σιωπή σου

και τα λόγια μου παίρνουν άλλη διάσταση

εκείνη που φανερώνει την απογοήτευση.

Χωρίς εσέ

ο χρόνος αγκομαχώντας προχωρά

και οι σκέψεις γυροφέρνουν στο μυαλό μου

χωρίς σειρά, χωρίς λογική,

και ο γλυκός παραλογισμός του έρωτα

άλλοτε με κρυφοκοιτά κι άλλοτε τολμηρά με καταδιώκει.

Χωρίς εσέ

πληγές γεννιούνται και χαράσσουν την καρδιά μου,

μα πιότερο πονάνε τα δάκρυα της ψυχής,

εκείνα που κρύβω μ’ όλη τη δίψα του έρωτα

θέλοντας να τ’ αποθέσω στην αγκαλιά σου.

Χωρίς εσέ

τ’ αστέρια χάθηκαν στο χάος της απελπισίας

και σβήστηκαν απ’ το χάρτη

όπως σβήστηκαν οι ελπίδες των ματιών μου

στην ατελέσφορη αναζήτησή σου.

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου

6-1-2018

ΑΝ ΠΑΨΩ ΝΑ Σ’ ΑΓΑΠΩ

Αν κάποτε πάψω να σ’ αγαπώ

θα πάψω και να γράφω ποιήματα,

γιατί δεν θα υπάρχουν πια τα μάτια σου στις λέξεις μου

μήτε η μορφή σου θ’ απεικονίζεται στο χαρτί.

Αν κάποτε πάψω να σ’ αγαπώ

θα μ’ εγκαταλείψει και η έμπνευση,

θα φύγει μακριά μου σαν πληγωμένο πουλί

να χαθεί σε κόσμους διαφορετικούς

όπου το φως δεν θα φτάνει να ρίξει λάμψεις ευτυχίας.

Αν κάποτε πάψω να σ’ αγαπώ

τα φύλλα του παλιού τετραδίου θα μείνουν λευκά,

χωρίς χρώμα, χωρίς σκοπό,

μοναχικά σαν εμέ θα περιμένουν

να τα χαράξει η πένα με καινούργιες λέξεις

που όμως θα έχουν πάλι τον ίδιο προορισμό…

Εσένα…

Μα ότι κι αν λέω,

ότι κι αν σιωπηλά φωνάζω,

ποτέ δεν θα πάψω να γράφω ποιήματα,

γιατί παντοτινά θα σ’ αγαπώ,

θα βρίσκεσαι κάπου εκεί στο σώμα μου,

κρυμμένος στις μνήμες της καρδιάς

και η έμπνευση θα καταφτάνει σε μένα,

θα έρχεται νικώντας τις αντοχές της ψυχής μου,

αφού θα έχει ταξιδέψει

πάνω από απέραντους ωκεανούς και ξένους τόπους

γαλάζιους ορίζοντες και απάνεμες ακρογιαλιές.

Μια έμπνευση θα με πλημμυρίζει ,

αυτή που θα έρχεται από μακριά συντροφιά με τη θύμησή σου,

θα γεμίζει τα πνευμόνια μου απροσδόκητα

με τις ανάσες σου πότε της λύπης πότε της χαράς

και σ’ ότι γράφω διαρκώς

πάνω στην εκτόνωση ενός πάθους δυνατού

κι ενός έρωτα ανέλπιδου

μια αλαργινή ζωή θα ποτίζει σαν μελάνι το χαρτί,

θα φέρνει φως και σκοτάδι στην δική μου…

Η ζωή σου, εσύ…

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου   6-1-2018

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΟΥ

Το πρόσωπό σου

σαν πάθος αιώνιο και δυνατό

με ταξιδεύει σε στιγμές ονείρου.

Το πρόσωπό σου μου μιλά,

προκαλεί σκέψεις ανομολόγητες μα και φανερές

μου σιγοτραγουδά παλιές ιστορίες του ονείρου.

Το πρόσωπό σου

σαν φως ανίκητο

με παρασέρνει στα μονοπάτια του ονείρου.

Το πρόσωπό σου

σαν γοητεία παράξενη

με φυλακίζει στα δίχτυα του ονείρου.

Το πρόσωπό σου μου χαμογελά

σαν μια ακτινοβόλος ευφορία

με διαπερνά ως τα πέρατα του νου,

πετάω στον αχανή ουρανό του ονείρου.

Το πρόσωπό σου

σαν πρωτόγνωρος έρωτας

με τυλίγει,

μ’ αγκαλιάζει,

με συναρπάζει.

Το πρόσωπό σου

όνειρο και μαγεία,

πάθος και φως,

μια ιστορία ειπωμένη στη σιγή,

δίχως τέλος και αρχή,

μια γοητεία λαμπερή

που κάνει τ’ άστρα να ξυπνούν

απ’ το λήθαργο της μέρας.

Το πρόσωπό σου

αγάπη που ξεκινά

από τα μύχια της ύπαρξης,

ευτυχία μα και έρωτας

που υπάρχει στο βλέμμα σου

και κατοικεί για πάντα εκεί

να τον υμνεί διαρκώς

το πρόσωπό σου…

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου

2-1-2018

ΚΟΙΤΑ ΜΕ ΞΑΝΑ...

Κοίτα με ξανά
και διάβασε τα μάτια μου
γιατί βρίσκεσαι εκεί ολοζώντανος,

σαν μια εικόνα άφθαρτη

που γεμίζει το χρώμα των ματιών μου.

Κοίτα με ξανά

και διάβασε τα μάτια μου

γιατί χρόνια σου μιλάω χωρίς φωνή

σαν μια μελωδία παλιά του έρωτα

που κρύβεται στο βάθος του μυαλού.

Κοίτα με ξανά
και διάβασε τα χείλη μου

γιατί βρίσκεσαι εκεί

σαν μια λέξη που περιέχει τα πάντα

και αυτή είναι τ’ όνομά σου.

Κοίτα με ξανά
και διάβασε τα χείλη μου

γιατί κρύβεσαι εκεί

σαν ένα φιλί που κοιμάται ακόμη

και περιμένει την ανάσα σου

για ν’ ανθίσει.

Κοίτα με ξανά
και διάβασε τα μάτια μου
γιατί βρίσκεσαι εκεί ολοζώντανος

και σαν σκιά περνάς μπρος τους,

σαν ένα διάφανο βλέμμα χάνεσαι

αφού σκεπάσει το κορμί μου

και σαν φως ανατέλλεις

στην καρδιά μου

αφού σπείρεις μέσα της

του έρωτα ανεξέλεγκτους πόθους.

Κοίτα με ξανά
και διάβασε το βλέμμα μου
γιατί βρίσκεσαι πάντα εκεί…

Στα μάτια μου, στα χείλη μου,

στην καρδιά μου…                            

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου   30-12-1017