Η ζωή ξεκίνησε όταν αντίκρισα τα μάτια σου

κι ο χρόνος σταμάτησε σε σένα για πάντα

σαν κάτι μαγικό κι απροσδόκητο να συνέβη,

σαν θάλασσα εσύ που μ’ αγκάλιασες βιαστικά

κι έκλεψες λόγια και σκέψεις που δεν μπορούν ν’ αλλάξουν πια.

Κι αν όλα σταμάτησαν

στις κρυφές, λαμπερές στιγμές των εξαίσιων ματιών σου,

το κορμί μου δεν έπαψε

να καίγεται, να πονά από τη θύμησή σου

να επιθυμεί, ν’ αναζητά εσένα,

να προσμένει αυτή την ποθητή παύση του χρόνου

που δημιουργεί τ’ όμορφο βλέμμα σου.

Το βλέμμα σου που καταλύει όλο τον κόσμο

σαν το ψεύτικο όνειρο

που ζει αληθινά

στα λίγα μικρά δευτερόλεπτα

των μεγάλων ματιών σου.

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου

28/5/2017

Τ’ όνομά σου

Υπάρχεις στα  ποιήματά μου,

ταξιδεύεις σ’ ένα πέλαγο από στίχους,

κάθε λέξη μου είναι ένα ΄΄εσύ΄΄,

κάθε φράση μου σε φωνάζει,

κάθε ποίημα μου περιέχει τ’ όνομά σου

και γίνεται τραγούδι που το κλέβει ο άνεμος

και προσπαθεί να σ’ αγκαλιάσει.

Κι όλο λέω πως δεν θα ξαναγράψω για σένα,

μα έρχεσαι ακάλεστος

κι αναιρείς την αβέβαιη απόφασή μου.

Μα κατά βάθος κι εγώ 
στα όνειρά μου, στις σκέψεις μου, στους στίχους μου σε καλώ,

τ’ όνομά σου συνεχώς ψιθυρίζω

και στο άψυχο χαρτί εμφανίζεται η μορφή σου.

Σε καλούν τα λόγια μου μάταια,

σε καλεί η ελπίδα που σιγοκαίει μέσα μου

να έρθεις για ένα λεπτό

που θα γίνει μια ακόμη ανάμνηση από σένα

σε καλεί το βλέμμα μου για μια ξαφνική ένωση με το δικό σου,  

ξαφνική ένωση, ανεξήγητα καθηλωτική.

Η δικιά σου ματιά σιωπηλή

μα η δικιά μου σου διηγείται ιστορίες ολόκληρες,

σου γράφει ποιήματα με την πένα της ψυχής…

Και πάλι ήρθες κατακλύζοντας το κορμί μου

και πάλι για σένα έγραψα,

γιατί πάλι ήρθες εδώ φέρνοντας τα μάτια σου τ’ αγαπημένα,

προκαλώντας την καρδιά μου

να γράφει στο χαρτί τους ερωτευμένους χτύπους της,

αγγίζοντας μια τρυφερά και μια παθιασμένα τις σκέψεις μου.

Φέρνοντας την φλογερή επιμονή και την τρελή επιθυμία του έρωτα,

σ’ αυτές τις σκέψεις μου όπου ηχεί μονάχα τ’ όνομά σου.

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου

25/5/2017

Δεν θα σε δω ξανα...

Δεν θα σε δω ξανά

κι ο συμβιβασμός μ’ αυτή την ιδέα δε θα έρθει,

αφού η απεγνωσμένη αναμονή

θα σκάβει την πληγή μου με μια μανία

που θα γεμίζει τον κόσμο με τα μοναχικά καρδιοχτύπια μου

πλεγμένα με τις ακούραστες αναπνοές μου

που ηχούν σε στιγμές πλημμυρισμένες

από την εικόνα της μορφής σου

σαν κύμα του πάθους

που με τραβά στον βυθό σου, θάλασσά μου,

κι όμως δεν θέλω να σωθώ από σένα.

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου

19/5/2017

ΠΟΥ ΝΑ ‘ΣΑΙ

Που να ‘σαι;

Ένα μαρτύριο αυτή η απορία,

φέρνει σκοτάδι και κρύβει το φως του έρωτα

σαν ένας δυνατός χείμαρρος που με πνίγει.

Που να ΄σαι;

Ένας βάναυσος χτύπος στην καρδιά μου αυτό το ερώτημα,

τα χνάρια σου σβήστηκαν

και μια θάλασσα πόνου με τύλιξε.

Που να ‘σαι;

Ένα πλήγμα βαρύ αυτή η αναζήτηση

σαν το κυνήγι της ζωής χωρίς ελπίδα.

Κι όμως, πολλές φορές, ξέρω που βρίσκεσαι:

Είσαι στην λάμψη των ματιών μου,

στο φως που γεννά η ανάμνησή σου,

στο σκοτάδι της πλανεύτρας νύχτας και της απουσίας σου,

στις στιγμές που το βλέμμα σου

ξυπνά την πρόκληση στο είναι μου.

Είσαι στο κάθε ξαφνικό καρδιοχτύπι μου,

βρίσκεσαι στην ατέλειωτη θάλασσα της αγάπης μου,

στην ασίγαστη τόλμη που με κυριεύει,

στις αλλεπάλληλες αναζητήσεις μου

για μερικά λεπτά γεμάτα από σένα.

Είσαι στις ελπίδες μου,

στο σώμα μου που φλέγεται

από τη θύμηση της ζεστής ματιάς σου,

είσαι στην καρδιά μου που χτυπά στον ρυθμό της ζωής σου.

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου

13/5/2017

ΠΩΣ ΝΑ ΣΕ ΟΝΟΜΑΣΩ;

Δεν ξέρω αν πρέπει να σε φωνάζω με τ’ όνομά σου

ή να σε λέω προσμονή,

ανυπομονησία ή αγωνία,

χαρά ή λύπη…

Όλα σμίγουν στο μυαλό μου,

κυνηγάει το ένα τ’ άλλο

και δυναμώνουν τον έρωτα.

Εισχωρώ στην αβεβαιότητα της παρουσίας σου,

ακολουθώ την συνεχή επιβεβαίωση των συναισθημάτων μου,

περιπλανιέμαι στα ονείρατα που ξυπνά η μορφή σου,

ταξιδεύω στο χάος που έχει χρώμα κόκκινο και βάφει τις αισθήσεις…

Άραγε πώς να σε φωνάζω;

Απουσία, έρωτα, ονειροπόληση;…

Μια διαρκής προσπάθεια να συμβιβαστώ με την απουσία σου,

μια μανιώδης βροχή που χτυπά το σώμα μου

η συνειδητοποίηση ότι λείπεις.

Ένας πόνος η επιθυμία να σε δω,

μια ακατάβλητη ευτυχία η παρουσία σου

μια δυσβάσταχτη θλίψη η φυγή σου.

Πώς να σε ονομάσω, λοιπόν;

Σύντομη ευφορία ή ξαφνική καταιγίδα,

πάθος ή ερωτική θύελλα που με παρασύρει,

ποθητή παρουσία ή αναπόφευκτη αναζήτηση της αγαπημένης ύπαρξής σου;

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου

 10/5/2017

ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ

Όλες οι λέξεις που θέλω να σου πω

σκορπίζονται και σβήνουν

μέσα στο νου μου, μέσα στην απουσία σου.

Σταγόνες της βροχής οι λέξεις μου

που πέφτουν αμέτρητες

κι όμως χάνονται πριν προλάβω να τις ζήσω,

σαν τα τόσα λόγια που δεν σου λέω,

σαν τον μαγικό γρήγορο ερχομό σου,

σαν την επώδυνη βιαστική φυγή σου.

Κι εγώ περιμένω πίσω απ’ το τζάμι

την πιθανή εμφάνισή σου

σαν την πολυπόθητη δροσιά που φέρνει η βροχή

ή έστω μια ξαφνική μπόρα που τυλίγει το είναι μου

για να σώσω το μέσα μου που φλέγεται,

για ν’ αντέξω πάλι την σίγουρη εσπευσμένη αποχώρησή σου.

Γιατί οι στιγμές

σαν σταγόνες μιας σύντομης μπόρας  είναι,

έρχονται και εξαφανίζονται,

είναι σαν εσένα…

Είσαι μόνο στιγμές, αναμνήσεις, όνειρα,

μερικές σύντομες ψιχάλες,

μια ατέλειωτη καταιγίδα πάθους,

στη ζωή μου ένα τίποτα κι όμως τα πάντα.

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου

9/5/2017

Όταν μιλά η καρδιά...