Το βλέμμα σου εκείνο το θελκτικό…

Δεν είναι μόνο τα μάτια σου,

είναι κι εκείνο το βλέμμα σου το γλυκό, το θελκτικό,

το μυστηριώδες, το έντονο, το εκστατικό

το στιγμιαίο

που ''γράφεται’’ για πάντα στο δικό μου βλέμμα,

στην καρδιά μου.

Που φέρνει ατέλειωτο ρίγος κι έκσταση στο είναι μου.

Που χωρίς να το θέλεις εσύ μ’ αγκαλιάζει ολόκληρη

και διαπερνά τις σκέψεις μου,

εκείνες τις σκέψεις που κάνω μόνο για σένα…

Τρυφερές σκέψεις, τολμηρές σκέψεις,

σκέψεις που διαχέονται μέσα μου,

παθιασμένες σκέψεις.                          

Σκέψεις που δεν θέλω να τις πω,

σκέψεις που τολμάω να τις φωνάξω μπροστά σου…

με τα μάτια μου.

Όλη φωνάζω, ολόκληρη σου δίνομαι με μια ματιά,

με μια τόλμη ασυγκράτητη,

τόλμη όλο έρωτα και δύναμη από πάθος άσβεστο,

που θεριεύει, που αλλάζει,

μα παραμένει το ίδιο κόκκινο σαν την φωτιά.

Φωτιά το βλέμμα σου, φωτιά η νύχτα,

ολόγιομο φεγγάρι η ματιά σου

φωτιά το βλέμμα σου εκείνο το απρόσμενο,

το στιγμιαίο

που μπορεί να ταξιδεύει στα μάτια μου

και να δημιουργεί φαντασίες χωρίς χρόνο, χωρίς όρια,

φαντασίες που καλπάζουν

σαν άλογα αφηνιασμένα με ορμή…

Ορμή πάθους στο βλέμμα σου

και μου κάνεις έρωτα σε μια στιγμή,

στιγμή που χάνεται

στο μυστηριώδες άπειρο του έρωτα.

Μια στιγμή απ’ το βλέμμα σου…

Χίλιες ζωές μέσα μου ξυπνά αυτή η στιγμή.

Κι εκείνη η ματιά σου….

Σαν χείμαρρος φωτός

που καταλήγει στα ασίγαστα από έρωτα κύτταρά μου.

Εκείνη η ματιά σου που εξιτάρει σκέψεις και αισθήσεις

και ΄΄γράφει΄΄ παραμύθια  μαγικά ολοένα στο νου μου.

Πάντα εκείνη η ματιά σου…

Όλα εκείνη η ματιά σου…

Το βλέμμα σου εκείνο το θελκτικό…

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου

8 – 1 – 2017

ΕΝΑ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Τις κρύες νύχτες του χειμώνα
ονειρεύομαι ένα ατέλειωτο καλοκαίρι.
Στα όνειρά μου τα καλοκαιρινά
βυθίζομαι στα ζεστά νερά της θάλασσας,
ορμώ στη φωτιά του μεγάλου ήλιου.
Σκορπίζομαι σε μια ανατολή όλο ελπίδες,
γεμίζω τα μάτια μου με την κατακόκκινη δύση,
μια δύση όλο αυριανές υποσχέσεις.
Ταξιδεύω σ’ έναστρες βραδιές
με την νυχτερινή αέρινη κάψα της πιο μαγικής εποχής
και πυροφάνι μου το ολόγιομο φεγγάρι.
Και μαζεύω κοχύλια όνειρα που θάβονται στην αμμουδιά
για να γεμίσω την αγκαλιά μου μ’ αυτά,
για να τα ξαναζήσω
κι από την άμμο να τα κρύψω στην καρδιά μου.
Να γεμίσω το κορμί μου και την καρδιά μου
με καλοκαίρι,
θάλασσα,
ήλιο, ανατολή και δύση,
ελπίδες και υποσχέσεις του μέλλοντος,
κι αστέρια, πολλά αστέρια σαν μικρές λαμπερές στιγμές
από ένα παρελθόν που έφυγε,
από ένα παρόν που επιμένει να παλεύει για μια ζωή αληθινή,
από ένα αύριο που ανυπομονεί να έρθει.
Κοχύλια με τους ήχους της θάλασσας και του καλοκαιριού.

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου

03 - 01 - 2017

Στιγμές απ’ τα μάτια σου και τα χείλη σου

                                                                                                                                           

Είσαι εσύ τ’ ωραιότερο μεθύσι μου,

μεθύσι που προχωρά στις φλέβες μου,

αυτό το μεθύσι της βαθιάς έντονης ματιάς σου

κι αυτό των χειλιών σου στο στιγμιαίο γλυκό καμπύλωμά τους.

Και τα δύο στιγμιαία, μα τόσο καθηλωτικά, αξέχαστα.

Στιγμιαία, μα γητεύουν για ζωές ολάκερες, για πάντα.

Ένα μεθύσι αλησμόνητο, διαρκές, λυτρωτικό,

που συγκλονίζει, συγκινεί, αναστατώνει:

Το μεθύσι απ’ τα μάτια σου, απ’ τα χείλη σου.

Μεθύσι όλο πάθος,

μεθύσι απ’ την σαγήνη σου.

Αχ, το μεγάλο βάθος των ματιών σου…

Στο βάθος τους ταξιδεύω και χάνομαι, στον ήλιο τους.

Ο ήλιος του κόσμου υποκλίνεται μπρος στα δικά σου μάτια.

Ταξιδεύω και χάνομαι στο φεγγαρόφως των χειλιών σου.

Χάνομαι εκεί

και τα χείλη σου μοιάζουν με την σελήνη

πριν γίνει πάλι ένας κύκλος μαγικός με όνειρα χρυσαφένια.

Χαμογέλα κι άλλο

για να ‘ρθω να φιλήσω την άκρη απ’ το στόμα σου απαλά.

Κοίτα με ξανά

να ‘ρθω να σ’ αγκαλιάσω με όλο το πάθος που το κορμί μου κυβερνά.

Να μ’ αγκαλιάσει το βλέμμα σου, το φως σου,

να σε γευτώ ολοκληρωτικά,

να νιώσω ζωντανή αμέτρητες φορές.

Να μ’ αγκαλιάσουν οι στιγμές από τα μάτια σου,

οι στιγμές από τα χείλη σου,

οι στιγμές από σένα για άλλη μια φορά…

Γιατί όλες οι στιγμές σου αιώνια διαχέονται

στον κόσμο των ονείρων μου, στα μάτια μου, στα χείλη μου.

Είμαι ολόκληρη με στιγμές δικές σου, όλη δική σου, όλη για σένα.

Στο αίμα μου…Στο αίμα μου κυλάνε πόθοι

που έχουν το χρώμα των ματιών σου,

το σχήμα των χειλιών σου,

την εικόνα του κορμιού σου,

τον ρυθμό των βημάτων σου,

πόθοι που έχουν τ’ όνομά σου,

που ζουν απ’ την ανάσα σου.

Με το βλέμμα σου ντύνομαι και γλυκά ριγώ,

με το χαμόγελό σου λάμπω, χαίρομαι, ξαναζώ.…

Δεν έχω σώμα,

είμαι πια όλη γεμάτη απ’ τα μάτια σου, τα χείλη σου, από πόθους, από έρωτα.

Δεν έχω σώμα, είμαι ολόκληρη εσύ!

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου

7 /12/ 2016

Το χρώμα των ματιών σου

Όταν η ζωή μου καθρεφτίζεται στα μάτια σου

όλα γίνονται έρωτας δίχως σύνορα, δίχως τέλος

και εκτοξεύονται θαύματα στη γη

σαν ο κόσμος να δημιουργείται ξανά απ’ την αρχή.

Τα δέντρα, τα ποτάμια, οι θάλασσες, τα βουνά

έχουν το πιο ωραίο χρώμα,

το χρώμα των ματιών σου,

ακόμη κι ο ήλιος αλλάζει χρώμα

και φορά χρώμα καφέ απ’ το βλέμμα σου…

Ή μήπως είσαι εσύ ο ήλιος;……

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου

9 – 11 - 2016

Νύχτες της βροχής

Τις νύχτες θα ‘θελα στην αγκαλιά σου να κοιμάμαι

και πιο πολύ τις νύχτες της βροχής.

Να γίνεται ποικίλος ο μονότονος ρυθμός της

σαν τον ρυθμό των φιλιών μου πάνω στο κορμί σου.

Όσες οι σταγόνες της βροχής τόσα να ειν’ τα χάδια,

μουρμουρητό ατέλειωτο τα ΄΄σ’ αγαπώ ΄΄ μας,

διαρκές μουρμουρητό βροχής τραγούδισμα.

Μυστικών σιγοψυθίρισμα σαν λιγοστές ψιχάλες,

πάθος ασυγκράτητο σαν μιας μπόρας πλημμύρα.

Νύχτες βροχής, νύχτες πλημμύρας ερωτικής

κι εσύ σαν βροχή να πέφτεις πάνω μου,

να μπαίνεις στους πόρους του κορμιού μου,

σαν βροχή να μ’ αγκαλιάζεις,

να με λυτρώνεις απ’ τη δίψα μου την φλογισμένη.

Και σε θέλω σαν καλοκαιρινή καταιγίδα ξαφνική που καταφτάνει

να παρασύρομαι από σένα σε νύχτες βροχερές,

σε πάθη που χάνονται για να έρθουν δυνατότερα,

για να με θέλεις, για να σε θέλω πιο πολύ!

Σε περιμένω και καίγομαι στη σκέψη σου

κι ελπίζω για μια ανάσα δροσιάς, την δικιά σου ανάσα.

Αφού το ερωτευμένο μου κορμί

δεν ικανοποιείται με της φλόγας το τέλος,

θέλει κι άλλο,

μια να δίνεται στην πυρά, μια ν’ αναζητά την λύτρωση

και πάλι από την αρχή.

Και σε θέλω,

μα πιο πολύ σε θέλω τις νύχτες της βροχής,

να ζεσταίνεις την ΄΄μουσκεμένη΄΄ μου ψυχή,

να έρχεσαι φέρνοντας την δικιά σου νεροποντή.

Να έρχεσαι σαν νύχτα βροχερή

φέρνοντας καλοκαιρινά αστέρια στου έρωτα την ολοκλήρωση.

Κι ύστερα πάλι βροχή,

κι ύστερα πάλι αστέρια,

καταιγίδα κι πάλι ξάστερος ουρανός.

Όλα μες στην αγκαλιά σου

κι όλα χορός ερωτικός.

Γι’ αυτό τις νύχτες θα ‘θελα στην αγκαλιά σου να κοιμάμαι

και πιο πολύ τις νύχτες της βροχής.

Νύχτες βροχής,

νύχτες πλημμύρας ερωτικής…

Νύχτες λύτρωσης…

Νύχτες βροχής…

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου

8/ 11/ 2016 

Για σένα ανθίζω

Για σένα μπορώ ν’ ανθίζω ολοένα

γιατί πολλές ευτυχίες της στιγμής

απρόσμενα με διαπερνούν ολόκληρη.

Ανθίζω γιατί σ’ αγαπώ….

Σαν πεταλούδα θέλω να πετώ κοντά στα γλυκά σου μάτια

να μπορώ με των φτερών μου τ’ άγγιγμα να τα φιλώ

και απ’ τον κήπο μου σ’ ένα φύσημα τ’ ανέμου

να σου χαρίσω τα λουλούδια μου,

να ‘’πετάξουν’’ κι αυτά γύρω σου

σαν ανοιξιάτικος ανεμοστρόβιλος με του πάθους τ’ αρώματα.

Κι όπως θα σε τυλίγω με των λουλουδιών τα πέταλα

να γίνεις βροχή καλοκαιρινή να με μουσκέψεις,

να με τυλίξεις με τις σταγόνες σου τις δυνατές.

Και τα λουλούδια τα μουσκεμένα ας φέρουν κι άλλες ευωδιές,

ας αρωματίσουν τις βιαστικές από έρωτα αναπνοές μας

μες σ’ ανεξήγητα μυστήρια ερωτικά

που θα περιπλανηθούν στον άνεμο

σαν των λουλουδιών τα πέταλα.

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου

4/ 11/ 2016

Έλα…Τώρα…

Έλα…Τώρα…

Τώρα που η μέρα φλέγεται απ’ τον ήλιο

σαν το κορμί το ερωτευμένο.

Έλα μες στη νύχτα που φλέγεται σε φωτιά μυστικών μεγάλων.

Μυστικά που ξεσηκώνουν θύελλες πάθους

σε νύχτες ήσυχες, αμίλητες.

Έλα κάτω απ’ τον ήλιο, έλα κάτω απ’ τ’ άστρα,

μα έλα…

Έλα…

Γιατί πάνω στα χείλη μου ΄΄απλώνονται΄΄ τα λόγια σου,

πάνω στην καρδιά μου της επιθυμίας οι γρήγορες ανάσες σου,

πάνω στα μάτια μου το χρώμα των ματιών σου,

πάνω στο πρόσωπό μου το πρόσωπό σου.

Γιατί είναι οι ματιές σου σιωπηλές

και δημιουργούν λέξεις όλο έρωτα στο νου μου.

Γιατί είναι το χαμόγελό σου που μ’ ακολουθεί

και στολίζει με λάμψεις μαγικές την μορφή μου.

Σαν το φεγγάρι το χαμόγελό σου

απ’ όπου ξεγλιστρά ατέλειωτη ασημόσκονη

και σαν τον ήλιο σκορπά χρυσόσκονη στο σύμπαν.

Γι’ αυτό έλα…Τώρα…

Που είσαι;

Καταφτάνεις κρυφά στα όνειρά μου,

τα πασπαλίζεις απαλά

με σκόνη λαμπερή από φεγγάρια και ήλιους

τα ζωγραφίζεις με το φως απ’ τα ακτινοβόλα μάτια σου.

Σκιές απ’ το σώμα σου έρχονται και με κυκλώνουν

το ωραίο σώμα σου εισχωρεί περιπλανιέται μέσα μου,

γίνεσαι ένα με μένα,

ψάχνω να σε βρω μες στο κορμί μου.

Μα δεν μπορώ,

Η ένωση είναι τόσο δυνατή,

Χάνεσαι μες στο είναι μου, χάνομαι κι εγώ σ’ εσένα.

Προσπάθειες μάταιες κάνω,

να σ’ ανακαλύψω, να σε δω, να σ’ αγκαλιάσω…

Αλλεπάλληλες ενώσεις,

μια το εγώ μες στο εσύ, μια το εσύ μες στο εγώ,

γινόμαστε ένα.

Γι’ αυτό έλα…Τώρα…

Η γοητεία σου έρχεται και χάνεται,

εσύ θα έρθεις;

Οι έντονες φευγαλέες ματιές σου έρχονται,

εσύ θα έρθεις;

Έλα και ξεδίψασέ με με το φιλί σου,

παγίδεψε το σώμα μου με τα χέρια σου σαν τα δίχτυα ενός μάγου,

όρμησε μέσα μου με το κορμί σου.

Έλα…Τώρα…

Μην αργείς άλλο…

Σε περιμένω καιρό τώρα,

ώρες, μέρες, χρόνια;

Σε περιμένω όπως ο έρωτας περιμένει,

ο αιώνας του έρωτα αβάσταχτα ανυπόμονος σε μένα μοιάζει.

Ξέχνα το αύριο εσύ,

υπάρχει ο έρωτας ατέρμονος στο παρόν

που ζει ατενίζοντας το μέλλον.

Έλα…Τώρα…

Στο τώρα ζουν τα παραμύθια,

στο τώρα που γίνεται πάντα.

Αν έρθεις τώρα, ο έρωτας θα κατακτήσει το μετά, το πάντα.

Έλα…Τώρα…

Τώρα που στις φλέβες μας ρέει καυτό το αίμα όλο βιασύνη,

τώρα που το ρίγος του έρωτα μας συγκλονίζει.

Τώρα…

Έλα…Τώρα…

Που ο έρωτας σαν ήλιος φωλιάζει στην καρδιά

με όνειρα φερμένα απ’ την κατακόκκινη ανατολή του,

και σαν φεγγάρι ξαγρυπνά σε νύχτες ζεστές

με όνειρα αστέρια.

Έλα…Τώρα…

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου   

31 – 10 – 2016