ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ

Όλες οι λέξεις που θέλω να σου πω

σκορπίζονται και σβήνουν

μέσα στο νου μου, μέσα στην απουσία σου.

Σταγόνες της βροχής οι λέξεις μου

που πέφτουν αμέτρητες

κι όμως χάνονται πριν προλάβω να τις ζήσω,

σαν τα τόσα λόγια που δεν σου λέω,

σαν τον μαγικό γρήγορο ερχομό σου,

σαν την επώδυνη βιαστική φυγή σου.

Κι εγώ περιμένω πίσω απ’ το τζάμι

την πιθανή εμφάνισή σου

σαν την πολυπόθητη δροσιά που φέρνει η βροχή

ή έστω μια ξαφνική μπόρα που τυλίγει το είναι μου

για να σώσω το μέσα μου που φλέγεται,

για ν’ αντέξω πάλι την σίγουρη εσπευσμένη αποχώρησή σου.

Γιατί οι στιγμές

σαν σταγόνες μιας σύντομης μπόρας  είναι,

έρχονται και εξαφανίζονται,

είναι σαν εσένα…

Είσαι μόνο στιγμές, αναμνήσεις, όνειρα,

μερικές σύντομες ψιχάλες,

μια ατέλειωτη καταιγίδα πάθους,

στη ζωή μου ένα τίποτα κι όμως τα πάντα.

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου

9/5/2017

Όταν μιλά η καρδιά...

Υπάρχει πιο ωραία μουσική άραγε;

Στιγμές αγαπημένες

Υπάρχουν στιγμές αγαπημένες

που χάνονται στο παρελθόν,

άπιαστες στιγμές

που χάνονται στον ουρανό σαν γλάροι.

Στιγμές από μακρινές ευτυχίες

που γίνονται νοσταλγίες του παρόντος.

Κι έπειτα οι νέες, ωραίες στιγμές

σαν τα θαλασσοπούλια

θα κατέβουν απαλά στο ακρογιάλι της καρδιάς.

Γιατί οι γλάροι φεύγουν και ξανάρχονται.

Δεν ζουν χωρίς ν’ αγγίζουν

την επιφάνεια των κυμάτων,

χωρίς να ξεκουράζονται στην αμμουδιά.

Κι ο άνθρωπος δεν ζει

χωρίς ν’ ακολουθεί διαρκώς την καρδιά του,

χωρίς να τρέχει προς την ελπίδα

που θα φέρει τις όμορφες στιγμές.

Η ελπίδα σαν γλάρος που πετά

και η καρδιά ένα παιδί ξένοιαστο

που τρέχει μαζί του

όταν τα καλοκαίρια της ψυχής

προβάλλουν στον φωτεινό ορίζοντα.

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου

17 – 8 - 2016

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ

Λείπεις, πάντα λείπεις,

μία έλλειψη που δεν τελειώνει μέσα μου, η έλλειψή σου,

μία ανάγκη που δεν σταματά μέσα μου, η ανάγκη να σε βλέπω,

να νιώθω την ανάσα σου δίπλα μου

ενώ τίποτα δικό σου δεν είναι δικό μου.

Αυτή η ανάσα σου που αγαπώ τόσο, φαντάσου ακόμη κι αυτή μου λείπει.

Όλα σου μου λείπουν,

 όλα σου ζουν και κυλούν, χάνονται,

γίνονται ένα με το κορμί μου, με τη σκέψη μου,

γίνονται λέξεις, φράσεις , ποιήματα αμέτρητα

που προσπαθούν να σου δείξουν πόσο μου λείπεις.

Με πόσες λέξεις ακόμη να σου πω

για την έλλειψη αυτή που με κατατρώει, με σκοτώνει

και βρίσκομαι συνεχώς σε μια γλυκιά αγωνία,

σε μια οδυνηρή απελπισία για να σε δω…

Ένα κορμί πλημμυρισμένο από τα λαμπερά καστανά μάτια σου,

ένα κορμί γεμάτο από τα όμορφα χείλη σου,

ένα κορμί  όπου χωρά μόνο το υπέροχο κορμί σου,

ένα κορμι που το κατέχεις μόνο εσύ είναι το κορμί μου,

τ’ ανυπόμονο κορμί μου.

Γεμάτη από σένα τόσο

ώστε να μην ξέρω πια αν είμαι εγώ ή εσύ.

Τόσο σε θέλω, τόσο υπάρχεις μέσα μου, τόσο μου λείπεις…

Κι είναι ακόμη εδώ αυτό το σώμα μου

που με πάθος σε περιμένει κάθε φορά

με την ευτυχία του έρωτα,

με την λύπη της απουσίας σου.

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου

5/4/2017

ΈΡΩΤΑΣ

Που κρύβεται ο έρωτας;

Ίσως σε κάποιο κύμα της θάλασσας …Χάνεται στο άπειρο.

Ίσως σε κάποιο σύννεφο…Ποτέ δεν παύει να ταξιδεύει.

Ίσως στον ήλιο…Πάντα ζεσταίνει τις καρδιές.

Ίσως στο φεγγάρι…Φωτίζει τα μάτια, την ψυχή.

Ίσως στη φωτιά…Προκαλεί τις αισθήσεις.

Ίσως σε κάποιο γλάρο…φτερουγίζει μακριά σαν τους πόθους.

Ίσως σε κάποιο δέντρο όταν το  διαπερνά τ’ απαλό αεράκι…

Όσα τα φύλλα τόσα είναι  τα συναισθήματα

που τρέμουν στ’ άγγιγμα του.

Ίσως στον άνεμο όταν φωνάζει τριγύρω τα μυστικά του.

Ίσως στα λουλούδια…Φανερώνει αβίαστα τις ευωδιές του.

Ίσως σε κάποιο ποταμό…Κυλάει διαρκώς σαν το πάθος,

σαν την ζωή στις παλλόμενες φλέβες.

Ίσως σε κάποιο ερημικό νησί…Εκεί, σαν το ναυαγό

που έχει χάσει την ελπίδα της επιστροφής.

Ίσως πάλι εκεί που ενώνεται η θάλασσα με τον ουρανό…

Δεν υπάρχει αρχή, δεν τελειώνει ποτέ!

Ο έρωτας χάνεται, ταξιδεύει,

φέρνει φως, προκαλεί,

φτερουγίζει, πλημμυρίζει τον κόσμο με αρώματα,

σκορπά συναισθήματα

κυλάει στο κορμί δίχως τέλος!

Εκεί που ενώνεται η θάλασσα με τον ουρανό…

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου

27/3/2017

ΘΥΜΑΜΑΙ

Κοιτώ τη λάμψη της θάλασσας

όταν χαϊδεύει  ο ήλιος τα νερά της

κι εκείνα αστράφτουν στο παιχνίδισμά τους

σαν αστέρια στο καταμεσήμερο.

Κοιτώ τ’ αστέρια

που τρεμοπαίζουν στον σκοτεινό ουρανό.

Και τότε θυμάμαι

πως χάνομαι στους αστερισμούς των σκούρων ματιών σου…

Κοιτώ τα κύματα

που προχωρούν αργά, μαγευτικά στον μακρινό ορίζοντα.

Και τότε θυμάμαι

τα υπέροχα, μακρινά βήματά σου…

Κοιτώ την αφρισμένη θάλασσα

που ορμά στην αμμουδιά,

που παρασέρνει κοχύλια στο διάβα της.

Και τότε θυμάμαι

τις στιγμές που βυθίζομαι στα νερά σου,

τις στιγμές που παρασύρομαι από την όψη των χειλιών σου…

Ακούω τα βότσαλα

που στροβιλίζονται στα αεικίνητα νερά,

χτυπάει με μανία το ένα τ’ άλλο στ’ άγγιγμα της αλμύρας.

Και τότε θυμάμαι

την ασίγαστη καρδιά μου, τις φλέβες μου
που χτυπάνε με μανία

στο άγγιγμα του πόθου που ξυπνά το βαθύ βλέμμα σου…

Κοιτώ τα ρόδινα σύννεφα

σιωπηλά να βάφουν τον ορίζοντα.

Και τότε θυμάμαι εσένα σιωπηλό

να χάνεσαι σ’ άγνωστες σκέψεις…

Κοιτώ το λαμπερό ημικύκλιο του φεγγαριού

που ταξιδεύει στον κόσμο.

Και τότε θυμάμαι

τα λαμπερά ταξίδια που κάνω στο χαμόγελό σου…

Αφουγκράζομαι την νύχτα

που περιπλανιέται, κρύβεται στις φυλλωσιές των δέντρων

που ψιθυρίζουν μυστικά, μαγεύουν τις αισθήσεις.

Και τότε θυμάμαι εμένα

όταν με τα μάτια μου περιπλανιέμαι στο κορμί σου,

κρύβομαι στην αγκαλιά σου,

όταν με τα μάτια μου σου αποκαλύπτω όλα τα μυστικά μου,

σου χαρίζω τις αισθήσεις μου,

όταν με τα μάτια μου

σου ψιθυρίζω διαρκώς τα παθιασμένα σ’ αγαπώ μου…

Ευγενία Τζένη Τσιούγκου

25/3/2017